Dagtrip Johannesburg

Donderdag 2 juni 2011, Dagtrip Johannesburg

Na een zeer koude nacht, waarbij ik dit keer zelfs met m'n muts op heb geslapen (het moet niet gekker worden!), word ik om 8 uur opgehaald voor een dagtrip door Jo'burg. De trip verloopt helaas totaal anders dan ik me had voorgesteld. Ik word opgehaald door een zwarte man met een normale auto. Hij is aardig en we kletsen. De rit duurt ruim 40 minuten en hij brengt me naar een verzamelpunt. Daar staat nog een auto met een oudere dame erin. De chauffeurs van beide auto's laten ons maar een beetje in de auto zitten totdat haar chauffeur naar haar gebaart dat ze wel bij mij kan gaan zitten. Ze stapt over en we stellen ons voor. Ze blijkt een Ozzie te zijn van 65 en heeft al aardig wat afgereisd in haar leven. Het duurt allemaal erg lang maar uiteindelijk na nog eens een half uur wachten kunnen we overstappen in een minivan. Daar zitten op dat moment al 5 Russen en 2 mensen uit Uruguay in. De chauffeurs rijden weg en we hebben dus weer een nieuwe kerel. Hij is de tourguide en lijkt een joviale kerel. Hij begint dan ook erg goed met interessante informatie te geven. Op een gegeven moment ziet hij dat één van de Russen in slaap is gevallen en met luide stem roept hij:"Am I boring you?!" De man wordt wakker maar reageert niet. Volgens zijn gezelschap spreekt hij geen woord Engels. Niet handig op zich maar hij heeft betaald en het zou dus niets uit moeten maken. Maar daar denkt de tourguide anders over. Hij is duidelijk geagiteerd.

We rijden door de beste wijk van Jo'burg waar prachtige huizen staan. Het vervelende voor de mensen die hier wonen is alleen dat ze als gevangenen in hun eigen huis moeten leven. Overal staan grote hekken omheen met prikkeldraad of glasscherven erboven. Beveiligingsbedrijven doen het hier vast goed. Overal zijn camera's en beveiligingssystemen gemonteerd en sommige huizen hebben zelfs een vorm van beveiliging in menselijke vorm voor de deur staan. In deze wijk woont ook Nelson Mandela en we rijden langs zijn zwaar beveiligde huis. 's Avonds op televisie zie ik dat hij uitgerekend vandaag is thuisgekomen van een korte vakantie elders. Zou ik toch bijna hebben kunnen zwaaien naar Mr. Mandela zeg!

Onderweg naar Soweto komen we langs de Constitutional Court. In minder dan 5 minuten rennen we er doorheen. De guide kotst als het ware in rap tempo alle informatie over ons uit. Eén van de Russen stelt een vraag en de guide antwoord dat hij dat al heeft verteld. En dan tegen de groep:"Ja, als jullie niet luisteren, dan kan ik net zo goed niets vertellen". We zijn met stomheid geslagen en Beth en ik kijken elkaar aan en houden het bijna niet meer van het lachen. Dan zegt ze:"Sssh, we don't want to get in trouble" en met een knipoog mijn kant uit loopt ze weer door.

De rit vervolgt via downtown Jo'burg. De guide rijdt hard en de minivan maakt vaak abrubte bewegingen waarbij je hart half in je keel zit. Onderweg probeert de guide nog wat bij te verdienen door ons aan te bieden om naar boven te gaan in e.o.a. toren. Neuh, hoeven we niet. Ook dat wordt door hem niet gewaardeerd. Wat we verder zien? Ach het is gewoon een grote vuile stad met werkende mensen, winkelende mensen en zwervers. Net als bij ons dus, maar toch een beetje anders. Zie foto's.

Als we in Soweto aankomen wordt de informatie steeds schaarser terwijl daar nou juist zo veel over te vertellen is. We worden gedropt bij het Soweto museum en hij geeft ons er 30 minuten. Een half uur!! Voor een heel museum. Dat haal ik dus ook nooit en ik slurp zo veel mogelijk informatie op in zeer korte tijd. Ok, ik zal eerlijk zijn. Ik heb m'n huiswerk niet gedaan en ken dus ook de hele geschiedenis niet. Niet van Zuid Afrika en niet van Soweto dus het kost me aardig wat moeite om het allemaal te begrijpen maar het is wel fascinerend om dit allemaal te weten te komen op de plek waar het allemaal is gebeurd. Het museum staat dan ook geheel in het teken van de studentenopstand die het omslag punt zou blijken van de strijd tegen apartheid. Nou en hup weer door dus, weer die minivan in! We rijden langs het huis waar Nelson Mandela vroeger in Soweto woonde. Dat kan nu niet meer vanwege de media enzo. Helaas gaan we niet naar binnen.

Om 12.00 uur staan we gehaast bij het Apartheidsmuseum en we moeten de tour hier betalen. Ik betaal teveel maar de guide geeft mij m'n wisselgeld niet terug. Dus ik vraag ernaar. Boos kijkt hij me aan en zegt dat ik dat heus wel krijg. Dan wijst hij naar de ingang en zegt dat we om 16.00 uur weer worden opgehaald. Hij geeft me mijn geld en we stappen uit. Vreemde kerel....

Omdat we dus blijkbaar 4 uur in dit museum blijven, besluiten Beth en ik om even te gaan lunchen in het restaurant. Ook daar vallen we met onze neus in de boter want de ober vraagt de hele tijd naar zijn tip. Nou sorry dude, maar als je erom vraagt krijg je helemaal niets. Zo ben ik he.

We bezoeken het museum en er is een prachtige tentoonstelling over het leven van Mandela. Wat heeft die man het moeilijk gehad en wat is die man zichzelf gebleven ondanks al die ellende. Bijzondere man. Ik moest zelfs even huilen toen ik las dat hij tijdens zijn gevangenschap hoorde dat zijn zoon om was gekomen tijdens een auto-ongeluk en dat hij zich een paar weken heeft afgezonderd. Hij rolde zichzelf in een deken en liet zich weken niet zien. Het verdriet moest bij hem blijven.

Na twee uur ronddwalen en informatie absorberen gaan we even wat drinken. Net als we willen gaan zitten komt er een man op ons aflopen die vraagt of wij naar Shoestrings gebracht moeten worden. Ja dat ben ik dus maar het is pas 15 uur! Een heel verhaal over verkeersdrukte en dat hij te vertrouwen is volgt. Ik moet nu met hem mee. Nou uhhh ja ok dan maar denk ik.... Zonder dus het hele museum gezien te hebben ga ik met hem mee en neem afscheid van Beth (ik heb er weer een slaapplaats bij in Australië). Vanaf het moment dat ik instap ratelt de man aan één stuk door over hoe aardig hij is en hoe mooi Jo'burg is en dat het helemaal niet crimineel is en dat ik geen reden heb om bang te zijn. Nee dat was ik ook niet, tot nu dus. Ook vertelt hij dat hij deze auto bij de zaak gaat afleveren en dat we dan verder gaan in zijn auto. Of ik dat goed vind. Uhm...ja uhhh....ja joh, doe maar. Maar het voelt niet goed. Zijn rijstijl is vreselijk. Ik ben niet snel bang voor iets, dat weten jullie allemaal wel, maar als je je gordel een aantal keer voelt 'vastklikken' dan word zelfs ik bang. Het wisselen van auto's gebeurt niet en hij blijkt zich bedacht te hebben omdat het verkeer zo meezit. Ik houd continue in de gaten of we wel richting het vliegveld rijden. Uiteindelijk levert hij me netjes, nou ja netjes, af bij Rob. Zonder iets te zeggen loop ik naar binnen en hij komt achter me aan. Blijkbaar moet hij naar het toilet. Als ik Rob binnen tegenkom vraagt hij met een lach op zijn gezicht hoe het was. Even twijfel ik maar besluit toch eerlijk te zijn. Rob is, na het aanhoren van mijn verhaal, enorm kwaad en belt meteen met het bedrijf wat de tour organiseert. "Hier is het laatste woord nog niet over gezegd", verzekert Rob me.

Dit is de laatste avond in Jo'burg. Morgen stap ik in de Baz Bus richting Durban. Ik stap uit in Northern Drakensberg voor drie nachten en twee dagen daar.

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer