De jacht en gezeik

Dinsdag 14 juni 2011

Vandaag staat de jacht samen met Jabulani en Tembe op het programma. Dit zijn de twee tamme mannetjes cheetahs van Modgaji. Het zijn broers en zitten ook samen in één verblijf. We moeten naar ze toe rijden want de verblijven van de dieren zijn niet naast het huis, behalve die van de wildcats en de servals dan. Als we er bijna zijn (3 minuten) lopen de heren al ijsberend voor het hekwerk. Ze horen de auto en weten dus dat er iets gaat komen. Of ze worden gevoerd of ze mogen jagen. Het laatste is natuurlijk het mooist.

Het hek gaat open en de mannen lopen naar buiten. Vanaf dat moment bepalen zij waar we heengaan. We lopen eerst een stuk over de weg. Nou ja weg, het is een vaak bereden pad waar inmiddels geen groen meer groeit en dus is het een weg. Om te komen waar ze willen moeten we een riviertje passeren. Het is geen echte rivier maar, door de regen van vorige week en het landschap, op natuurlijke wijze gecreëerd. Cheetahs houden niet van water, dat is wel duidelijk en beiden nemen een gigantische sprong. Christo en Erik nemen ook een enorme sprong. Oei het is wel ver maar toch probeer ik ‘t. Ik neem een aanloop en hop, eroverheen! Yuko doet haar sprong, geheel op Japanse wijze, als een soort karatetrap.

De broertjes besluiten het al snel hogerop te zoeken. Logisch, dan kun je het gebied goed overzien. Stil en behoedzaam lopen we er achteraan. We mogen geen enkel geluid maken om te voorkomen dat we het wild weg te jagen. We horen alleen het schuivende zand onder het gewicht van onze voeten en onze eigen ademhaling. Dit zijn de momenten waarop ik besef dat ik iets heel bijzonders aan het doen ben. Maar die gedachte is snel verdwenen als Jabulani en Tembe opeens stil staan, hun nek naar beneden bewegen en hun ogen fixeren in dezelfde richting. Langzaam tilt Jabulani zijn voorpoot op, laat hem even hangen in de lucht en zet hem dan voorzichtig neer. Tembe beweegt zijn oor en kijkt naar ons. Vals alarm. De jongens lopen weer rustig door.

Het gebied is rotsachtig en omdat de jongens naar boven wilden moeten we aardig wat moeite doen om ze al klauterend (en dat zo stil mogelijk!) bij te houden. Eenmaal boven gaan ze zitten. Wat een prachtig plaatje. Met de zon in de rug zitten de twee boven op de heuvel te kijken naar het dal alwaar hopelijk een lekker maaltje rondloopt. Oh we lopen weer. Nu weer naar beneden. Ja jongens, make up your mind! Ter achtergrondinformatie: ik doe dit alles met een zwerende grote teen omdat ik weer ’s zo stom ben geweest om een stukje nagel eraf te trekken en dit keer gaat dat niet goed en het doet behoorlijk zeer.

Aan de schaduwzijde van de heuvel gaat het opeens heel snel. Een volwassen mannetjes duiker (hertachtige) heeft blijkbaar zijn bril niet op of is stokdoof want het kost Tembe slechts één adem om hem te pakken. Slechts enkele meters rent Tembe achter de duiker aan en pats! Hij grijpt de duiker in z’n nek en we horen het arme dier gillen. Gelukkig duurt dit niet lang en is hij binnen een paar minuten dood. Jabulani rent de heuvel op en wil meteen beginnen met eten, maar dat gaat Tembe iets te snel. Samen trekken en sleuren ze het dier een stuk de heuvel af om vervolgens met z’n tweëen te gaan eten. Het duurt slechts een half uur voor de duiker bijna geheel is verslonden. De rest slepen we aan zijn achterpoten terug naar het verblijf van de jongens. Als ik na een kwartier slepen even pauze neem en achter Yuko aanloop, zie ik hoe de kop van de duiker over het zand en de rotsen stuitert. ‘Respectloos’ komt in me op maar ik weet niet of ik het dit ook echt vind. Laten we het maar houden op gemengde gevoelens.

Eenmaal terug in het kamp krijgen de cheetahs hun welverdiende laatste restje duiker.

Hoewel de dagen lekker snel gaan en ik het idee heb dat ik erg veel doe op een dag, kan ik bij Yuko niet veel goed doen helaas. Bij veel dingen die ze aan me vraagt doe ik het net niet op haar manier en dat is blijkbaar de enige goede manier. Nu hoor ik jullie heus wel denken vanaf de onderkant van de wereld:”Ja A3, maar zo ben jij ook”. Klopt, zo kan ik ook zijn en misschien moet ik er daarom wel tegenaan lopen hier. Maar de andere kant is dat ik hier vrijwilliger ben en betaald heb om dit werk te mogen doen en dit nog nooit heb gedaan en ik dus fouten maak. Nou ja fouten.... Ik geef een voorbeeld. Ze vraagt aan mij of ik voor de servals vijf bakken wil vullen met vlees. Ja hoor, geen probleem, dus ik begin met het vullen van de bakken die ze heeft klaargezet. Als ik klaar ben zegt ze:”Ik had toch gezegd vijf bakken met vlees, niet zes!”. Bleken er dus zes bakken te staan. “Oh sorry, zeg ik, my mistake”. Vervolgens zegt ze dat als ik een opdracht niet goed begrijp, ik het dan nog een keer moet vragen. Ik leg uit dat ik gewoon niet had geteld en dacht dat er vijf stonden en dat het mijn fout was. Nog een voorbeeld: we voeren vanmiddag de servals en ik moet de bakken met vlees op een soort rand van zand neerzetten. Spot, de serval die ooit tam was, komt meteen op ons af en zodra ik de bak half uit m’n handen laat vallen grist hij een stuk vlees en rent weg. Ik zet de bak goed neer en ga naar de volgende plek om neer te zetten. Ondertussen heeft Spot zijn vlees alweer op en rent naar de eerste bak en pakt er hardhandig nog een stuk vlees uit. Daarbij verschuift de bak een stuk en komt een beetje (een beetje!) schuin te staan. Wat zegt Yuko:”Je moet die bakken wel recht neerzetten hoor anders vallen ze”. *zucht*. Ja lekker op dreef, nog een voorbeeld ter afsluiting: we gaan Busle en haar jongen voeren. Ze geeft mij een achterbeen van een springbok en zij heeft allemaal lekkere stukjes vlees voor de jongen. Ik moet het been (ruim 20 kilo gok ik) omhoog houden want anders pakt Busle het. :S Ja nogalwiedes, dat dier heeft honger! Maar goed, okee, ik houd het wel omhoog en zo lopen we het verblijf in. En terwijl zij op haar gemakkie de kinderen voert sta ik daar die poot in de lucht te houden. “You can give it to Buhle now”, zegt ze letterlijk. Dus ik laat de poot zakken en Buhle komt nogal ‘higly arroused’ op me af. Ik leg de poot op de grond en Buhle begint te eten. Nou dat was helemaal niet goed want ik had de poot moeten laten zien en het dan aan haar moeten geven..... Ik ben nog steeds aan het bedenken what the fuck dat nou uitmaakt!

Goed, lang verhaal kort? Ik vind het nog steeds erg leuk en bijzonder hier maar ben wel blij dat morgen de eerste helft erop zit. Morgen over een week ga ik naar huis en stiekum vind ik dat best fijn. ;-)

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer