Modgaji, dag 3

Vrijdag 10 juni 2011 (dag 3 Modgaji)

Gisteren was een vreselijke dag. Om kort te gaan: het regende aan één stuk door, ik kwam erachter dat men hier wel m’n centen wil maar niet m’n mening, ik moest koken maar dan wel op hun manier (kook dan lekker zelf!) en ik was gewoon erg down en wilde alleen nog maar naar huis. In die staat van zijn moest ik ook nog een halve kudu (groot hertachtige) versnijden tot stukjes vlees voor de katten. Dat vlees snijden vond ik overigens veel minder erg dan ik had gedacht, dat scheelde weer.

Vandaag ging het gelukkig weer veel beter met me. De zon scheen weer en mijn dag begon met een jacht, samen met twee mannetjes cheetahs. Ze laten de cheetahs uit hun omheinde omgeving en die lopen dan braaf met je mee. Samen ga je dan op zoek naar wild. Dat moet uiterst stil natuurlijk anders horen ze je van mijlenver aankomen. Dat bleek voor mij erg moeilijk want de mannen, waar ik mee was, hadden gezegd dat ik maar kaplaarzen aan moest doen want het zou natuurlijk nogal nat zijn van de vorige dagen. Maar die kaplaarzen zijn twee maten te groot. Nou ik weet niet of jullie wel ’s in te grote kaplaarzen hebben gelopen in rotsachtig gebied? Het is vreselijk! En dan is een half uurtje nog wel te doen, maar de cheetahs hadden ruim 2,5 uur nodig om een fellow deer (geen idee wat het in het Nederlands is, een huppeldepup bok ofzo). Maar ze hebben er één gevangen en daar gaat ’t om. De daadwerkelijke ‘kill’ hebben we niet gezien. Dat is nogal lastig in dit gebied. Het is erg heuvelachtig en veel groen dus moeilijk te zien. Wel heb ik de cheetah die de prooi ving zien rennen op hoge snelheid. Ja en dan hoor je wel dat er iets aan het schreeuwen is maar je ziet niet precies waar. Dus dan ga je zoeken. Bij aankomst was het mannetje al lekker van de achterkant aan het eten, dat is blijkbaar het lekkere deel. Het andere mannetje was er pas nadat wij er waren en begon ook gretig te eten. Ja, wat moet ik zeggen? Ik vond het erg bijzonder om dit zo mee te maken. De cheetahs worden twee keer per week zo meegenomen om te jagen en vangen hun prooi dus zelf. Maar als ik vraag of deze cheetahs ooit worden vrijgelaten dan is het antwoord kort en iets in de trant van ‘nee die willen ze zelf houden’.

Na het eetfestijn dat ruim een uur duurt is de prooi op. Nou ja op....er is nog een kop, vier poten natuurlijk en bijna alle ingewanden liggen er nog. De mannen liggen zwaar hijgend uit te buiken maar zullen met volgegeten maag moeten teruglopen naar hun terrein. Dat gaat niet gemakkelijk maar als wij eenmaal ver weg zijn, dan komen ze toch aangesukkeld. Het is een uur teruglopen en mijn voeten doen nu echt zeer. Ik ga er nogal raar van lopen, van die te grote kaplaarzen.

Na de lunch krijg ik te horen dat ik straks met de moeder cheetah en de vier jongen wordt opgesloten in hun afgebakende terrein (sorry, ik kom niet op een goed NL woord voor enclosure). Dat is om ze te laten wennen aan mij want morgen gaan we met de mamma en de jongen jagen. ‘Oke...’, reageer ik beduusd en moet dit nieuws nog even verwerken.

Eerst nog even met Lucky spelen. Wat een droppie is dat! De baby serval komt meteen naar je toe als je zijn kamer binnenkomt. Hij klautert op je rug, op je schouders en zodra je hem gaat aaien over z’n koppie, spint hij zo hard als hij kan in je oor. We spelen met zijn struisvogelveer, waarvan ik er zeker één mee naar huis ga nemen voor onze katten, en net als Thijs is hij verzot op de ritsen van mijn vest. Hij kauwt en sabbelt erop tot hij moe is en met een diepe zucht languit in mijn armen in slaap valt. Hem zou ik nog wel ’s vreselijk kunnen gaan missen...

De mannen brengen me weg naar het cheetah verblijf (ah!...enclosure, verblijf...nou ja, bijna). Ik heb een doos met stukjes vers vlees bij me en natuurlijk m’n camera. Ze zeggen dat ik naar binnen moet gaan en dan de stukjes vlees moet geven. “Oh and look out for your hands!”, roepen ze me nog na. Dan rijden ze weg. Ja en daar sta ik dan, in een verblijf met vijf cheetahs en een doos vlees in m’n hand. Ik doe de doos open en meteen komt mamma op me af. Ze is tam en zal me zeker niets doen maar toch...het is een enorm dier en ik heb iets wat zij wil hebben. Better safe than sorry gooi ik een paar stukken vlees naar haar toe en ze heeft duidelijk honger. De jongen komen voorzichtig naar me toe. Zij zijn niet zo tam maar met vlees in je handen willen ze wel komen. Ook letten ze goed op wat mamma doet. Als mamma komt dan zal het wel goed zijn. Ik geef de jongen uit de hand te eten maar moet ernstig oppassen want als het er twee of meer zijn dan bijten ze net zo makkelijk in je vingers om maar als eerste het vlees te pakken te hebben. Dat leer ik dus al snel af en gooi het op de grond. Als het vlees voor de helft op is doe ik het doosje dicht en loop wat door het verblijf. Ik heb een handdoek meegekregen om op te zitten want alles is nog nat. Die handdoek leg ik op de grond en pak vervolgens m’n camera om een filmpje te maken. Als ik net aan het filmen ben, pakt één van de jongens de handdoek op en rent ermee weg. Wat er daarna gebeurt zien jullie op het filmpje wel een keer. ;-)

Na anderhalf uur word ik weer opgehaald. De jongen en de mamma zijn goed aan me gewend geraakt want ik heb ze allemaal kunnen aaien (uiteraard alleen als ze naar mij kwamen) en de mamma vond het zo fijn dat ze enorm heeft liggen spinnen.

Bij terugkomst geef ik de baby hyena’s de fles en de servals en de wilde katten te eten. Vandaag komen Will en zijn dochter. Will is de eigenaar van Modgaji en woont met zijn dochters in Port Elizabeth. Zijn vrouw ik vorig jaar oktober gestorven aan kanker en sindsdien is hij minder vaak hier om voor zijn kinderen te zorgen.

Tot zover weer even!

Reacties 1

Nancy 12-06-2011 00:31

Lieve A3ne,
Heb op het puntje van m'n stoel je verhalen weer gelezen.
Ik zie het allemaal voor me, zeker die autorit met die man die je in het museum kwam halen.
Dan denk ik: Och nee hé! als dit maar niet nog een keer voor komt.
Gelukkig gaat het allemaal goed, en ben je nu op de plek waar je al zolang naartoe wilde.
Geniet ervan en doe voorzichtig! (ook met al die leuke katjes die zo lekker kunnen spinnen)
Liefs en heleboel knuffels, Nancy

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer