Modgaji, de ontmoeting

Woensdag 8 juni 2011 (Modgaji dag 1)

Vandaag is het zover. Eindelijk, na 2,5 week alleen te hebben gereisd, ga ik vandaag dan toch echt naar het Modgaji project. Ik vind het enorm spannend en heb er slecht van geslapen. Ook omdat het bed slecht was, dat moet ik toegeven, maar ik ben een beetje nerveus over wat me te wachten staat. Als vrijwilliger deelnemen aan een project als dit wil ik al jaren maar is er tot op heden nog nooit van gekomen. En nu gaat het echt gebeuren...

Om 11.30 uur word ik opgehaald door Yuko, een Japanse dame van 48 die hier nu al bijna drie jaar als vrijwilliger werkt op een volunteer visa. Ze werkte voorheen bij een bank in Engeland en toen ze eenmaal twee weken als vrijwilliger hier was geweest wilde ze nooit meer weg.

We rijden weg bij het hostel en ze vertelt dat ik de 2e ben in in al die tijd die ze ophaalt en dus geen idee heeft waar ze heen moet. Daarbij rijdt ze ook nog eens...ja hoe zal ik het netjes zeggen....niet echt vol vertrouwen. De auto is een Landrover maat ‘Joekel’ en dat helpt haar ook niet echt. Ik probeer haar te helpen door de kaart te lezen maar telkens als ik zeg dat ze ergens heen moet dan neemt ze de andere afslag omdat ze denkt dat ze daar de vorige keer ook verkeerd ging. Helaas maakt ze telkens weer dezelfde fout als toen en zo rijden we tevergeefs een half uur in Port Elizabeth rond om steeds weer op dezelfde weg uit te komen. En ja, wat zeg je dan tegen zo iemand die je net een uur kent? Dan blijk ik toch ineens manieren te hebben en niets te durven zeggen. Grappig eigelijk hoe dat werkt.

Onderweg doen we boodschappen en gaan we even wat eten. Tijdens de lunch vertelt ze over het project en mijn oren klapperen. Zo is er een baby Serval, 8 weken oud. Hij heet Lucky en leeft in het huis waar ik ook slaap. Normaal gesproken slapen de vrijwilligers in cottages vlakbij het huis maar omdat ik de enige ben mag ik in het huis slapen. En dan zijn er de baby hyena’s, waarvan ik de namen nog niet kan onthouden. En die zijn zo ontzettend leuk, vertelt ze. Oh en dan hebben ze nog een caracal van een paar maanden oud. Die loopt in en om het huis. Behalve ’s nachts, dan moet hij in de schuur want de serval en hij gaan niet samen. En dan natuurlijk waar het allemaal om zou moeten draaien de komende twee weken, de cheeta’s. Er is een moeder met vier jongen van nu zo’n 8 maanden oud. Minstens twee keer per week, vertel Yuko, gaan we met ze jagen. Ze legt uit dat je de ‘kill’ dus ook te zien krijgt en dat het soms wel een uur duurt voor ze de prooi ook echt doden. Oftewel, daar moet je wel tegen kunnen want zo’n prooi gaat gillen en soms komen er zelfs tranen uit z’n ogen, vertelt ze met een trieste blik. Ze legt uit dat zij meestal na een half uur de prooi z’n keel doorsnijdt om het niet langer aan te hoeven zien en horen.

Ik moet de verhalen nu nog verwerken en ben erg benieuwd hoe ik ga reageren op al deze gebeurtenissen de komende twee weken. Het staat allemaal erg ver af van wat ik gewend ben maar ben vastbesloten nergens echt van geshockeerd te raken. Hoewel het vandaag flink regent is de route die we rijden echt schitterend. De plaats waar het reservaat het dichtst bij ligt is Steytlerville, zo’n 180km NW van Port E., en we rijden dwars door de Baviaanskloof. Geweldig, prachtig en meer van dit soort woorden. Onderweg praten we over de boeren hier en over hun vee en hoe ze de luipaarden afschieten en hoe hun worteltrekkende kutgeiten (sorry), die er in overvloed zijn, dus belangrijker worden geacht dan de misschien nog dertig levende luipaarden in dit gebied. Ik kan er niet bij. Ik kan er gewoonweg niet bij.

En dan na 2,5 uur rijden is het zover, we zijn er. En meteen als ik uitstap word ik begroet door de caracal Zakumi. Of nou ja, begroeten.... Laten we het erop houden dat hij het erg belangrijk vindt dat zijn geur ook op mij zit. Wat een prachtig dier! Voor diegenen die zo 1, 2, 3 niet weten wat een caracal is. Dat is zo’n mooie donkerbruine kat met van die enorme pluimen aan de oren. Ik ben totaal overdonderd dat ik hier nu dus een caracal sta te aaien en de twee mannen, die op het terrein staan te wachten tot ik hen kom begroeten, zie ik niet eens staan. Dat schijn ik wel vaker te hebben als ik katten zie. :-)

Als ik dan eindelijk zover ben om de mannen een hand te geven zie ik achter hen, de druk om aandacht vragende, baby hyena’s achter een hek staan. Die zijn dus echt te schattig voor woorden. Ze piepen als een gek en als ik kniel en ze een aai over hun neus geef staan ze stokstijf tegen het hek gedrukt en zijn ze stil. Zodra ik stop....piep, piep, piep! Verder staat er nog een paard, ook leuk. Ja sorry, die zie ik nou eenmaal wat vaker. We gaan het huis binnen en Yuko wijst me mijn kamer. Alle dieren moeten nog gevoerd worden dus dat gaat zij nu doen. In de keuken wordt de mamma Afikaanse Wildekat gevoerd. Ze heeft vier jongen waarvan er één in het huis leeft. Deze willen ze tam maken om weg te geven. Vraag me niet waarom, dat heb ik ook niet gedaan. Leek me niet slim op de eerste dag. Ik kijk een beetje rond in het huis en merk dat er één kamer dicht is. Het is een gedeelte van de woonkamer dat is afgesloten door louvre deurtjes. Ik zie dat er een vuurtje brandt. Natuurlijk ga ik er niet naar binnen maar ben wel benieuwd wat er is. Na een half uurtje komt Yuko met twee kleine voerbakjes aan. Eén ervan is gevuld met stukken rauw vlees en de ander met iets anders. Ze geeft een van de bakjes aan mij en ik volg haar naar het gedeelte achter de deurtjes. Wat daar zit heeft m’n hart voorgoed gestolen.

Ik zet het bakje met vlees op de grond en al piepend en kopjesgevend weet de acht weken oude serval Lucky niet wat hij eerst moet doen. Met mij spelen en geknuffeld worden, of eten. Het is moeilijk uit te leggen maar de kattenliefhebbers zullen me wel begrijpen als ik zeg dat dit een enorm speciaal moment is. Ik kan gewoon knuffelen met een serval van acht weken oud! En hij is leuk......zo leuk. De andere bewoner van de kamer is het Afrikaanse Wildekat jong. Hij is nog wat schuw maar erg mooi om te zien. Lijkt natuurlijk enorm veel op onze huiskat.

Na het eten vraagt één van de jongens (kan de namen nog niet onthouden) of ik mee wil gaan om de hyena pups te voeren. Gewapend met een fles melk lopen we door de regen naar hun hok. Ze maken een enorm kabaal omdat ze natuurlijk al doorhebben wat er gaat gebeuren. Binnen no-time hebben ze de melk op en krijsen voor meer. Morgen weer.

Inmiddels is het 22.00 uur ’s avonds en ben ik al een keer samen met serval Lucky in slaap gevallen voor de open haard. Het is echt een enorm leuk dier. Hij wil alleen maar aandacht. Met je spelen maar ook bij je slapen. Zodra je een voet in die kamer zet, zit hij op je. Ik kan me geen betere eerste ontmoeting indenken. Morgenochtend gaan we voor het eerst met de cheeta’s wandelen om te jagen, als het niet regent. Ik ga in m’n slaap een anti-regendans doen denk ik.

Foto’s kan ik helaas niet uploaden hier. De internetverbinding is via een telefoonlijn en dus erg traag. Ik schrijf m’n verhalen offline en ga heel even online om het te uploaden.

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer