Northern Drakensberg - Durban

Zaterdag 4 juni 2011 (The Sentinel – Northern Drakensberg)

Vandaag ga ik de bergen in en gaan we The Sentinel in het Royal Natal NP beklimmen. Niet helemaal van onderaf hoor want dan ben je gerust drie dagen bezig. Nee ze spelen hier eigenlijk vals. Ze rijden een heel stuk naar boven en lopen dan het laatste stuk omhoog. We bezoeken daar ook de Tugela Falls, de tweede hoogste watervallen ter wereld. Als we onderaan staan geloven we niet dat we daar naar boven gaan, zo hoog. En nou kan ik hier natuurlijk een heroïsch verhaal vertellen over hoe ik als één van de eersten boven was maar helaas, zo ging het niet. Ik moet bekennen dat ik of oud word of in zeer slechte conditie ben. Maybe a bit of both?

De wandeling begint rustig en langzaam klimmen we via een redelijk paadje omhoog. Dat paadje houdt echter al snel op en verandert in rostachtig gebied. Misttappen is zo gebeurd en ik glijd dan ook een keer uit. Ik loop achteraan dus niemand die me ziet. Bij de misstap is mijn waterfles, waarvan ik ook nog ‘s te weinig bij me heb, het ravijn in gevallen en ligt nu zo’n 5 meter onder me. Ik heb niet zo veel keus en zal ‘m moeten gaan pakken. Als ik hier uitglijd dat val ik 100-den meters naar beneden. Dat gebeurt natuurlijk niet. Wie had anders dit verhaal moeten schrijven met Pippie op schoot? Voorzichtig zet ik mijn voeten stevig neer en pak mijn waterfles. Als ik weer op het ‘pad’ ben adem ik diep in en loop weer verder. Na een kwartier bergop begin ik al aardig te zweten en die vijf lagen die ik aanheb willen heel graag uit. Ook de thermobroek die ik nog onder mijn outdoorbroek draag, zweet zowat van m’n lijf af. Ook al lopen we hier op hoogte, de zon wordt steeds sterker en het omhoog lopen is niet niks. Ik heb ‘t bloedheet en het moet uit! De groep kijkt dan ook raar op als ik bij de volgende stop ineens in mijn blote benen sta en mijn thermo uitdoe.

De wandeling wordt steiler en zwaarder en ik ben echt bekef. In totaal lopen we 2,5 uur bergop waarbij het laatste stuk echt link was. Over de rotsen omhoog met een hellingsgraad van zo’n 45graden. Je moet je voeten echt goed stevig neerzetten voor je verder gaat en zeker weten dat die steen je houdt. Sommige rennen bijna naar boven maar ik niet. Ik zie figuurlijk maar vooral letterlijk als een berg op tegen die berg! Na een half uur klauteren ben ik eindelijk boven. En gelukkig niet als laatste! :-)

Met trillende benen van de inspanning kan ik boven genieten van het adembenemende uitzicht. Hier lunchen we en kunnen lekker uitrusten van alle inspanning.

What goes up, must come down en ja dat lijkt minder zwaar maar niets is minder waar. Het lijkt gemakkelijker te gaan maar voor je knieën is het een hel. Die moeten nu nog bijkomen. Eerst lopen we naar de Tugela Falls wat niet meer voorstelt dan een miezerig pisstraaltje water. Niet dat dat uitmaakt maar dat jullie niet denken dat het weer zo’n festijn was als bij de Victoria Falls. Hier ben ik droog gebleven, gelukkig. Sja en dan dus teruglopen. Ruim twee uur dalen en gelukkig niet dezelfde weg terug want dat stuk met die rotsen zou te gevaarlijk zijn geweest. Nee het wordt nog leuker dan dat. We nemen een aantal trappen die aan de berg vast zijn gemaakt en loodrecht naar beneden gaan. Hier moet je geen hoogtevrees hebben zeg. Ik vind het echter geweldig en ga volgens de gids veel te snel. Onverantwoord, zegt ie. Ja, ik ben nou eenmaal beter downhill! ;-)

Met nog harder trillende benen als toen ik bovenkwam, kom ik nu beneden aan. Totaal kapot ben ik maar zeer voldaan. We stappen na wat streching in de auto en rijden in 2,5 uur terug naar het hostel. Daar kunnen we gelijk aanschuiven voor het avondeten. Na een hete douche en een telefoontje naar m’n liefie ga ik naar bed. Het is 20.45. :-)

Zondag 5 juni 2011 (Lesotho)

En weer vroeg uit de veren (rare uitdrukking eigenlijk) voor een tourtje naar Lesotho [Le-soe-thoe]. Lesotho is een land dat omringd wordt door Zuid Afrika, net als Swaziland. Veel dorpen in Lesotho leven nog vrij basic, zonder electriciteit en riool bv. We bezoeken een dorp in het Noord Westen en het is echt prachtig mooi daar. Het is erg ver rijden, zo’n 2,5 uur, maar ik ontmoet leuke Hollandse meiden dus de tijd gaat wel snel gelukkig. Het laatste half uur van de rit rijden we over een onverharde weg. Men spreekt hier dan van een African massage. Het jammere van dit grapje is dat iedereen ‘m maakt en ik nu dus ook. ;-)

Als we aankomen en stoppen bij de school van het dorpje komen er al kinderen aangehold. Het is zondag dus ze zijn vrij. We leren hoe we hallo kunnen zeggen in het ‘Sotho’ en de kinderen moeten lachen. De kinderen willen je hand vasthouden en heel graag op de foto. Het enige dat ze ervoor terug willen is de foto op je camera zien. We bezoeken de school en kopen wat dingen die gemaakt zijn door moeders van kinderen die op deze school les krijgen. Het geld is voor de school. Ik moet alleen nog even bedenken wie ik blij ga maken met echte handgemaakte onderzetters. Aanmelden kan via het gastenboek. :-P

Het dorp leeft dus zonder stroom maar heeft wel een waterput waar het hele dorp z’n water kan halen. De mannen zoeken vaak werk in Zuid Afrika en zijn daardoor maanden weg. In tegenstelling tot de mannen in Zuid Afrika (buitengebieden) trouwen de mannen in Lesotho maar één vrouw. Helaas komen ze na maanden gewerkt te hebben niet alleen met geld maar ook HIV-besmet terug. Lesotho staat, net als Zuid Afrika en Swaziland, in de top zes van de landen met de meeste HIV-besmettingen. Nee, geen leuke informatie maar wel een feit.

Ook in Lesotho moeten we een berg beklimmen want bovenop zullen we een rotstekening van de San mensen gaan bekijken en onze lunch nuttigen. Nou ik hoef niet te vertellen dat mijn benen hier in opstand kwamen. Helaas voor hun moest ik toch door. Het is allemaal goedgekomen. Uiteindelijk viel het mee. De kinderen lopen de hele dag met ons mee in de hoop dat er iets van onze lunch overblijft wat ze mogen hebben. Bij mij twee hele boterhammen en ze zijn er enorm blij mee. Eén van de jongens heeft een zelfgemaakt instrument en ik vraag of hij erop wil spelen. Met mijn hoofd beweeg ik op de maat. De jongens moeten enorm lachen. De guide waarschuwt ons om geen snoepjes te geven aan de kinderen. Na de lunch bekijken we de tekeningen waar helaas bijna niets meer van te zien is door vernieling.

‘s Middags bezoeken we de medicijnman. Echt gaaf! Een echte medicijnman met een rood kleed aan en allemaal belletjes aan z’n kleding. Ook draagt hij een ketting met allemaal dierenpoten. Een apenpoot voor kracht en een weet ik veel wat voor poot voor kennis. Hij praat Sotho dus we verstaan er niets van maar de vertaler kan ons i.e.g. duidelijk maken dat mensen bij hem komen voor hoofdpijn en andere kleine kwalen. Voor botbreuken moeten ze toch echt een halve dag lopen voor een zustersport in het volgende dorp. Fijn als je een gebroken been hebt…

De dag gaat snel voorbij en het was een bijzondere ervaring om bij deze mensen te mogen zijn. We nemen afscheid en twee Argentijnen in onze groep geven alle kinderen een zak met snoepjes. Oh sukkels! Wat had de guide nou gezegd? Ik kan het niet laten om te vragen of ze hen er ook een tandenborstel met tandpasta bijgeven. Ze begrijpen me helaas niet.

Wederom vroeg naar bed.

Maandag 6 juni 2011 (Northern Drakensberg – Durban)

Vandaag ben ik met de bus naar Durban gereisd. Een korte tocht van zo’n 3,5 uur. Ik zit nu in een redelijk apart hostel in Durban, Nomads genaamd. Net even naar het winkelcentrum gelopen en boodschappen gedaan. Morgen is een heel lange dag. Ik reis morgen van Durban naar Port Elizabeth, PE in de volksmond. Ik vertrek om 07.00 en kom rond 23.00 uur aan. Ik ga me er nu mentaal op voorbereiden.

Woensdag zal ik worden opgehaald door Yuko van het Modgaji project. Ik heb er enorm veel zin in!

Reacties 1

Simone 06-06-2011 19:05

Ik heb al van die onderzetters dus neuh... doe maar niet. ;-) (En we gebruiken ze ook nog!).

Klinkt weer tof meis, doe je voorzichtig in Durban?

x Simone

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer