The end

Dinsdag 21 juni 2011

De laatste dag hier bij Modgaji is aangebroken en wat is de tijd snel gegaan! Twee weken lijken voorbij gevlogen hoewel er ook zeker momenten waren waarop ik hoopte dat het sneller ging. De afgelopen dagen hebben we gejaagd met Jabulani en Tembe. Wederom een succesvolle jacht en ook vanochtend, met Buhle en haar jongen, was het al na drie kwartier raak. Ze zijn er klaar voor, om in het wild te worden uitgezet. Eerst zullen de wilde jongens en meisjes volgende week worden overgebracht naar een natuurreservaat in Mozambique. Daar zullen ze drie maanden in een verblijf worden gehouden zodat ze niet terug zullen lopen naar hier. Dat is wat ver zou je zeggen maar het gebeurt en ze willen ze nou eenmaal graag in Mozambique hebben. Na die drie maanden zullen ze worden vrijgelaten in het reservaat en heeft Modgaji weer vier cheetahs met succes uitgezet. De tamme jongens en Buhle zullen naar alle waarschijnlijkheid hier worden vrijgelaten als het gebied er klaar voor is. De volledige omheining zal aan bepaalde eisen moeten voldoen en één daarvan is dat het beveiligd zal moeten worden d.m.v. stroomdraad. Dat kan nog wel een tijd duren want daar is nu geen geld voor. De droom van Will is hier een reservaat te maken met de big five erin plus de cheetahs.

Gisteren zijn we tijdens een game drive zelf op jacht gegaan. Christo nam het geweer mee. Yuko had me verteld over struisvogelvlees en hoe lastig het is om een, door de cheetahs gevangen, struisvogel  mee terug te slepen naar het verblijf. Ook vertelde ze over gerechten die je met struisvogelvlees kunt maken en zo kwamen we al snel op het idee om te proberen er één te schieten. Niet zomaar voor de lol natuurlijk, maar om van te eten, om de wilde jongens te voeren én voor de veren die ik zo graag mee naar huis wil nemen. Christo, Erik (die eigenlijk Sebongile heet en geen Erik) en ik gingen op weg naar Springbokvlakte waar veel struisvogels vertoeven. Onderweg zagen we waterbuck, springbok, kudu, scrubhare en duikers. Aangekomen op de vlakte zagen we de struisvogels al snel. Het duurde een half uurtje om een goede positie in te nemen. Dan een schot. Mis. Nog een schot. Wat een herrie! Weer mis. De auto reed verder en de struisvogels zijn blijkbaar niet zo slim. In plaats van weg te rennen van de auto af, renden ze in een schuin lijn naar de auto toe! Dus we konden rustig doorrijden en positie innemen. Christo wachtte totdat de groep stilstond en vuurde zijn laatste kogel van die dag af. Dit keer belandde de kogel middenin het hart van een mannetjes struisvogel. Wat een sensatie! We renden erop af om te kijken of hij nog leefde. Als dat zo is moet hij natuurlijk zo snel mogelijk op een nette manier worden gedood. Maar hij leefde al niet meer aangezien het een perfect schot was. Nu moesten er natuurlijk foto’s worden gemaakt. Dat voelde toch een beetje dubbel maar na een flinke discussie over megastallen, ophokkippen en het in stand houden van een populatie en 95% gebruiken van wat je schiet, ben ik al snel om en ga ik zelf ook op de foto met het zojuist geschoten wild. Als we thuiskomen pluk ik de mooiste veren eruit en worden de poten eraf gehakt om aan de wilde cheetahs te voeren.

Als we om 17.00 uur de wildcats en de servals gaan voeren lopen zoals gewoonlijk de wildcat Delilah en caracal Zakumi met ons mee. Het is een ritueel. Hoewel Zakumi, die overigens vernoemd is naar het leeuwtje van de FIFA Worldcup 2011, twee keer zo groot is als Delilah, rennen en spelen ze met elkaar alsof het nestgenoten zijn. Delilah klimt in een boom en Zakumi sjeest er achteraan. Bij de landing op de grond gaat er iets mis. Hij hinkt met z’n ene poot en het ziet er niet goed. Volgens Yuko is er niets aan de hand en zit er vast een doorn in zijn poot. Ze zou ‘m er wel even uithalen. Of ik even wilde helpen en Zakumi in de houtgreep wilde nemen. Maar ik heb de val gezien en hij kwam lelijk verkeerd terecht. Ik ben bang dat hij erg veel pijn heeft en een kat (een caracal wel te verstaan) met pijn....ik dacht ’t niet. Doe maar lekker zelf denk ik bij mezelf. Het lukt haar niet want Zakumi blaast en slaat om zich heen zoals ik al had verwacht. Hij likt aan zijn poot en probeert erop te staan. Dat lukt helemaal niet. Het lukt ons om hem naar binnen te krijgen en daar kijken we nog eens goed. Yuko wil graag alles zelf doen dus ik bemoei me er maar niet mee. Niets te zien is haar conclusie, komt wel weer goed.

’s Avonds ligt Zakumi op de bank en ik ga even bij hem zitten. Ik mag hem aaien en hij is rustig. Ik kom maar niet aan zijn poot maar hij ligt er zo bij dat ik goed kan kijken. Er steekt iets uit bij zijn teen. Dat moet een bot zijn wat mij betreft. Ik vraag Yuko ernaar te kijken maar wederom wordt er niet geluisterd. Na een uur hoor ik Yuko tegen Will aan de telefoon zeggen dat ze denkt dat het een uitstekend bot is.... Hehe, eindelijk! Zakumi gaat woensdag mee naar Port Elisabeth om nagekeken te worden door de dierenarts. Wat mij betreft te laat maar zo gaat dat hier.

Inmiddels is het 16.30 uur en zit de werkdag er bijna op. Vanmiddag hebben de jongens nog een springbok geschoten en die zouden Yuko en ik gaan snijden. Voor het eerst mocht ik helpen met het ontvillen van het dier. Met de tond uit m’n mond deed ik hard m’n best om het nog warme en kleverige vlees van de huid te ontdoen. Met een strakke haal sneed ik helaas diep in mijn duim. En dat was dan ook meteen het eind van het werk voor mij. De duim bloedde hevig en klopt terwijl ik dit verhaaltje typ. Gelukkig gebeurd zoiets dan op mijn laatste dag. Morgenavond vlieg ik terug naar Amsterdam. Donderdagochtend om 10.30 uur zet ik weer voet op Nederlandse bodem. Ja, ik heb er zin in! :)

Het was weer een mooie reis. Ik heb veel beleefd, veel geleerd en vooral veel mooie momenten gehad. Ik hoop dat het meelezen net zo leuk was. Bedankt voor al jullie lieve, komische en soms ontroerende reacties in het gastenboek. Dat heeft me erg goed gedaan!

Ik hoop jullie allemaal snel weer te zien!

Adrienne

Reacties 1

marcella 17-10-2011 14:57

hallo adrienne ,
ik ben in mei voor 2 weken in modgaji gebleven en zoals ik uit je verhaal opmaak is die bitch nog niks verandert alleen dat bill nu zoveel drinkt maar ja ik weet niet of je bekend bent met het verhaal van sharon de vrouw van bill , die is een paar maand geleden gestorven aan kanker en dat klein ding uit zich fout zowel als de vader voorts vond ik er alles prachtig en heb me niet gesneden tijdens het versnijden van het wild en geloof me ik heb er wat versneden en ik had dat nog nooit gedaan dus....knopje omgedraait en dan ging het als een fluitje van een cent
hierbij geef ik je mijn email: marcella128@skynet.be

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer