Tour Jo'burg to Victoria Falls

De acht dagen durende kampeertrip in Botswana en Zimbabwe is afgelopen en het was een mega avontuur!

Aangezien  ik me pas na twee dagen herinner dat kamperen in de bush wel leuk is, waren de eerste twee dagen erg zwaar. Niettemin omdat we zo'n 1000 km hebben afgelegd in een truck die niet harder gaat dan 80km/u en de wegen nou eenmaal minder goed zijn dan in bv. NL. Daarbij lopen er soms wat ezeltjes, koeien, honden en/of geiten over de weg en die moeten natuurlijk niet geraakt worden. Al met al zware dagen waarbij het tent-opzetten me ook niet goed afging. Enfin, een verslag van dag tot dag:

Dinsdag 24 mei 2011 (Jo'burg - Palapye)

Als de wekker gaat om 5.45 uur spring ik m'n bed uit. Ik heb slecht geslapen. Ben te opgewonden denk ik. Het is al een tijd geleden dat ik zo'n tour als deze ga doen. De eerste keer was in Australië en een fantastische ervaring maar ik denk dat dit toch heel anders gaat worden. Ik heb er enorm veel zin in en realiseer me niet half wat ik allemaal ga beleven. Na het ontbijt, 2 boterhammen met suiker (er is niets anders), brengt Rob me naar een andere Backbackers alwaar de truck me zal ophalen. Daar kan ik even op het internet. Op het vliegveld had ik het eerste verhaal online gezet via m'n telefoon bij Mug&Beans, een combinatie van Bagels&Beans en Starbucks. Lekkere broodjes EN lekkere koffie. En dus ook wi-fi (internet mam). Lang verhaal kort: het verhaal was volledig aan elkaar geplakt zonder regels ertussen en dat zag er niet uit natuurlijk. Leest niet lekker voor jullie!  Dus dat doen en nog even een e-mailtje naar huis en klaar om te gaan!

Als de truck is gearriveerd, en ik en een man van een jaar of 60 zijn ingestapt, kunnen we gaan.  Bij de eerste plaspauze weten we al waar iedereen vandaan komt. Er zijn twee Oostenrijkse zusjes, waarvan er één eng veel lijkt op mijn tante uit Zwitserland maar dan 30 jaar jonger, 2 Amerikaanse zusjes, 2 vriendinnen uit Zwitserland, een Tjechische man en ik. De Oostenrijkse zusjes blijken uit de buurt van Serfaus te komen en een van de tourguides (Zimbabwaan) heeft in Den Haag gewoond. Zowel hij als een van de zusjes spreken redelijk Nederlands. De wereld kan even niet kleiner...

Als we Johannesburg eindelijk uit zijn begint het landschap echt op Afrika te lijken. Na een paar uur rijden zie ik zelfs iets over de weg rennen waarvan ik zou zweren dat het een aapje was. Als ik enthousiast achterom kijk (ik zit op de eerste rij) en wil zeggen:"zagen jullie dat?", zie ik dat iedereen met de mond open ligt te slapen.  In Mogotane (of zoiets) gaan we dollars wisselen. Die hebben we nodig voor Botswana en Zimbabwe. Helaas is het geluk niet met ons. De banken zeggen geen dollars te hebben en we worden van hot naar her gestuurd. Ik heb al dollars maar trippel er gehoorzaam achteraan want het schijnt hier enorm crimineel te zijn. Als er zes zwaar bewapende politieagenten het parkeerterrein van het winkelcentrum op komen rennen moeten we allemaal even slikken. Na 2 uur op zoek te zijn geweest naar dollars gaat de reis verder, zonder dollars. 

Jeminee, wat een eind man! Om 17.45 uur zijn we bij de grens en dat gaat gelukkig erg soepel. Nog eens anderhalf uur later zijn wij bij de kampeerplaats in Palapye. Daar moeten we meteen de tent opzetten, in het donker dus want het grote licht gaat hier al rond zes uur uit. Donker en dubbelzien is geen goede combi, dat bewijs ik vandaag wel twee keer. Als de stokken uit de tentzak verschijnen zien die er voor mij allemaal hetzelfde uit. Maar ze zijn wel degelijk verschillend! Dat merk je alleen pas als je bij de laatste stok bent. Soort IKEA kamperen dus. Ik laat me graag helpen door Steven, onze chauffeur. Dan het hoogtepunt van de dag. Ik pak vanuit de truck mijn, van Rob geleende slaapzak, en kussen en stap op een wonderbaarlijke manier verkeerd de truck uit waardoor ik met mijn voet in de afwasemmer stap en met een smak onderuit ga. M'n broek, m'n vest en het ergste, m'n kussen helemaal onder de blubber. Nu kan ik er om lachen maar op dat moment was ik op z'n zachtst gezegd niet blij.  We eten die avond pasta en als ik m'n kussen weer schoon heb, gaat iedereen de tent in. We zijn dan ook totaal gesloopt.

Woensdag 25 mei 2011 (Palapey - Maun)

Om 5.15 uur gaat de wekker. Mijn eerste nacht in de tent was geen succes. Het was best wel koud en ik moet echt nog even wennen. Komt vanzelf goed na een paar dagen. Die ervaring heb ik gelukkig. We ruimen de tenten op en gaan meteen rijden. Vandaag moeten we wederom een heel eind rijden, naar Maun. Maar voordat we dat gaan doen hebben we om 06.00 uur een game drive. De amerikaanse zusjes zijn helemaal enthousiast. Het is hun eerste keer op safari. De blikken op hun gezichten zijn goud waard. De safari is in het Khama Rhino Sanctuary. We stappen in een open jeep en zien onderweg neushoorns (hoe kan 't ook anders), zebra's, wildebeasts, wrattenzwijnen (Pumba!), giraffen (of is het girafs Sas?), springbokkies, impala's en heel veel mooie vogeltjes. En na dat uurtje hop in de auto en slapen maar! Nou ik dus niet want ik moet naar buiten kijken. Ook al verandert het landschap niet, ik moet naar buiten kijken. Tot ik knikkebollend tegen het raam in slaap val...

Als ik na 2 uur wakker word en naar buiten kijk moet ik aan Australie denken. Rode aarde, geel gras en bomen en struiken tot zo'n 2,5 meter hoog. Het is prachtig, dit stukje wereld. Onderweg stoppen we een aantal keer om te plassen. Daar moet je je niet teveel van voorstellen. De toiletten zijn vaak zo vies dat ik liever achter een struik ga zitten. Bij één van de stops zie ik de eerste honden. Zwaar ondervoed natuurlijk. Als ik naar de winkel loop zie ik ook de eerste kat. Het is geen fraai gezicht. Hij is namelijk dood en hangt aan een paal. Ik hoef me niet af te vragen hoe ze hier over katten en honden denken. Dan bedenk ik me de piramide van Maslov waar ik vorige week nog over heb gehoord tijdens het Kynocongress. Als je op de onderste trede staat kun je niet begaan zijn met dieren denk ik.

Na een ontzettend lange dag in de truck zijn we dan eindelijk in Maun. In het stadje Maun nog even snel wat geld gewisseld voor Pula's (eenheid in Botswana) om een berichtje naar huis te sturen. Ik vind het een hele uitdaging om geen contact te hebben via sms of e-mail. Dan is het weer tent-op-zet-tijd. Jippie.... Het is echt een gedoe in je uppie. Je zit met die stokken die dan niet blijven staan en ik zie het verschil tussen die stokken nog steeds niet, ook niet bij daglicht dus daar gaat één van mijn excuses al onderuit. Gelukkig is er altijd iemand die mijn gestuntel opmerkt en me komt helpen. Verder moeten we vandaag een klein dagpakje pakken want morgen verdwijnen we voor twee dagen in de Okavango Delta, with no facilities at all and wildlife all around! Nou dat belooft wat. Ik neem een douche en die is gelukkig warm. Als ik terugkom is het eten klaar. Honger!! Die avond heb ik een van de ergste migraine aanvallen ooit. Ja wat wil je na twee dagen in zo'n truck. :-(

Donderdag 26 mei 2011 (Maun - Okavango Delta)

Ik voel me een stuk beter vandaag! De pillen hebben hun werk gedaan en ik kan er weer tegenaan, want vandaag begint het avontuur pas echt.

Om 06.00 uur staan we op en maken we ons klaar voor de tocht richting de Delta. We ontbijten met brood en cornflakes en koffie en thee. Het stelt niet veel voor, lekker basic. In een grote open truck waarbij we in de lengterichting van de auto zitten worden we naar de Delta gebracht. Tour of Duty muziek (Rolling Stones: Pain it Black) begint te spelen in mijn hoofd als we wegrijden. Iedereen is excited, nerveus bijna, om wat we gaan doen. We rijden 1,5 uur in deze open truck en om 7 uur 's morgens is dat behoorlijk koud. Wat ben ik blij met de tips die ik van Simone heb gekregen om warme kleding, een muts, en handschoenen, mee te nemen! Bij het inpakken thuis moest ik twee mutsen meenemen. Ik had geen idee waarom, totdat één van de Amerikaanse meiden zei dat ze het zo koud 's morgens en dat ze een muts was vergeten. Als een kind zo blij was ze toen ik haar één van mijn mutsen aanbood.

We rijden steeds dieper het Delta gebied in en moeten daarbij soms door het water. Als we aankomen in een dorpje met van die ronde hutjes en een rieten dakje erop, stappen we over op een mokoro. Dat is een uit boomstam geholde smalle boot. Achterop staat een 'poler', degene die de boot met een lange stok vooruit beweegt. De mokoro's worden volgeladen met onze spullen, de tenten en de voedselvoorraad en dan kunnen we gaan. Wow wat is dit gaaf!! Ik stap middenin een natuurfilm van Sir David Attenborough himself die hier ongetwijfeld, hetzij jaren geleden, een soortgelijke tocht heeft gemaakt. We varen dwars doort het riet over het lagestaande water. We zien prachtige waterlelies, met groengele kikkertje erop, en helaas maar erg logisch, heel veel ongedierte. Ik moet echt even een knop omzetten. De tocht is echt prachtig, dat maakt veel goed.

Opeens is er paniek. In het Setswana wordt er geschreeuwd door de polers en de boot maakt een heftige kanteling. Wij kijken verschrikt op en vragen wat er aan de hand is. Hippo! Hippo! wordt er geschreeuwd. Ik pak mijn camera en probeer op te staan om te kijken. Maar dat blijkt niet te kunnen. De boot gaat om. Ik val in het water en......met een schok word ik wakker. Het was maar een droom. Pfffffff.....

Als we na 1,5 uur varen aankomen zit ik volledig onder de vliegjes, spinnetjes, torretjes en wat dies meer zij. Maar het gekke is, zo gauw je van de mokoro af bent en het land op gaat zijn ze weer weg. Erg fijn, dat wel. We zetten de tenten op midden in de bush. Hier zullen we twee nachten blijven. Er is hier helemaal niemand, alleen wij, midden in de Okavango Delta. We horen dat we vanmiddag een bushwalk gaan doen om 16 uur. Het is nu 11 uur dus dat is een aardig lange tijd om te overbruggen. Mijn iPhone is leeg en ik heb niets bij me om te doen of te lezen. En dit verhaal schrijf ik een dag later pas, dus daar heb ik ook niets aan. Van het kamp af mogen we niet want dat is te gevaarlijk. Je zou kunnen verdwalen of een olifant, of erger, tegen het lijf kunnen lopen. Ik verveel me dan ook te pletter die middag. Ik kan dat niet, niets doen. Het enige wat je kunt doen is af en toe gebruik maken van het bushtoilet, een gat in de grond met een wc-rol aan een tak. Heel praktisch eigenlijk.

Na lange saaie uren is het dan eindelijk zover. We gaan te voet, met onze gids Obi, het gebied in. Eerst varen we een stukje met de mokoro en dan kunnen we echt voet zetten op het land waar de dieren leven. Iedereen is wederom op een bepaalde manier opgewonden. We lopen dan ook op de grond waar leeuwen, luipaarden, olifanten en hyena's dagelijks lopen, jagen en.....schijten! Het tastbare bewijs van de aanwezigheid van bv. olifanten. Jemig, die schijten echt maatje voetbal joh. En niet 1, nee 4 is niks! Verder zien we wrattenzwijnen, veel vogels en wildebeasts. De wandeling op zich is een hele belevenis. We gaan heel rustig, geen haast en er is tijd voor vragen en uitleg over planten en dieren. Ook is het lekker om weer even in beweging te zijn want ik zit al vier dagen stil. Als we terugkomen is het eten klaar en kunnen we 's avonds van het kampvuur genieten. Het is pikkedonker en heel koud. Brrrrr....

Vrijdag 27 mei 2011 (Okavango Delta)

Ik moest vannacht twee keer plassen. Dat betekent dus je warme coconnetje uit, schoenen aan, jas aan en in de kou richting het bushtoilet. Met een hoofdlampje op je hoofd anders val je er in want op de ruim gevulde sterrenhemel alleen red je het niet. Hoe vervelend het ook is om eruit te moeten, het heeft ook wel wat. Je realiseert je op zo'n moment hoe speciaal het is wat je aan het doen bent en je hebt de kans om de sterren te zien zonder enige vorm van omgevingslicht. En dat is zooooo mooi....

Vandaag twee bushwalks op het programma. Eén om 07.00 uur en jawel, de andere om 16.00 uur. Overdag is het ook te warm om te gaan lopen dus het is wel ok. De ochtendwandeling blijkt nog spectaculairder dan die van de dag ervoor. We varen weer eerst een stukje met de mokoro en na een minuut of 20 ziet Obi olifanten aan de kant. Nou je had die gezichten moeten zien van ons! Drie van die grote jongens op de oever, zich langzaam voortbewegend struiken uit de grond trekken om vervolgens traag kauwend de weg te vervolgen. We varen naar de kant als de olifanten zijn gepasseerd en geloof het of niet, hier gaan wij aan land... *slik* Ok, koel!

We volgen de olifanten een tijdje op behoorlijke afstand totdat ze stil gaan staan. Het lijkt alsof ze zich opwarmen in de zon. We blijven zo een tijdje staan en aan de andere kant verschijnt een hyena. Hij is alleen en merkt ons op. Obi gebaart ons te gaan zitten en gaat, volgens eigen zegge, impala geluiden maken om de hyena te lokken. In tegenstelling tot de hyena's uit de Lion King is deze niet dom. Hij blijft op veilige afstand maar is duidelijk verward. Het is fantastisch om te zien. De wandeling gaat verder. We lopen ruim twee uur en stoppen regelmatig. Het is een heerlijk tempo en iedereen geniet zichtbaar. Soms adem ik diep in en besef me heel bewust dat ik hier ben. Als we teruggaan zien we pootafdrukken van een nijlpaard mamma en haar baby. Obi kijkt nog eens goed om zich heen en vertelt ons dat we die maar beter niet tegen kunnen komen. Moe maar zeer voldaan keren we terug naar het kamp.

's Middags, na de lunch, gaan we zelf proberen om een mokoro te besturen. Met een lange paal in je hand sta je achterop de boot en moet je dus de mokoro vooruit zien te krijgen. Nou, dat valt nog niet mee. Hoewel de meiden het allemaal wel voor elkaar krijgen presteert Yarouslav (Tschjech van 59) om meteen in het water te vallen. Ik vind hem maar wat stoer. Op die leeftijd zo'n avontuur boeken en overal aan meedoen, top gewoon. Ik mag hopen dat ik dat op die leeftijd nog doe. Hij loopt de rest van de dag in zijn pyama, zo schattig! :-) Als de meiden een mokoro race aan het doen zijn, zien we aan de overkant olifanten op de oever staan. Oftewel, we zien olifanten vanuit ons kamp! We vragen of we daarheen kunnen varen. Obi neemt het roer over en we varen richting de olifanten. We kunnen de olifanten zeker een half uur bekijken op veilige afstand vanuit het water. Maarrrrr, het wordt nog beter. Als we terug zijn in het kamp en ik mijn ding aan het doen ben op het bushtoilet, hoor ik rumoer. Obi is iedereen aan het verzamelen, er is iets aan de hand. Snel haal ik m'n broek op en ren achter de groep aan. De olifanten zijn 30 meter voorbij ons kamp het water overgestoken en zijn nu aan onze kant. We kunnen het schouwspel op een meter of 15 gadeslaan en sja....Superlatieven schieten tekort. Dit is met geen pen te beschrijven....

's Avonds bij het kampvuur komen de locals een beetje los. Ze zijn wat verlegen en terughoudend maar vanavond vertellen ze wat moppen en geven ons raadsels. Wederom moe maar zeer voldaan gaan we naar ons, zeer koude, slaapzakje.

Daar kunnen we aanschuiven en vroeg naar bed. Het was een fantastische dag.

Reacties 2

Marie Louise 31-05-2011 09:04

Hoi lieverd,
Wat een geweldig verhaal ! Ik geniet op afstand met je mee. Kan niet wachten op het vervolg en natuurlijk op alle foto's die je maakt!
Kus Marie Louise

Mama 31-05-2011 18:52

Hallo Adriënne, Wat spannend om daar echt te zijn.Vooral omdat ik het boek uit heb over Gombe.
We leven erg met je mee, veel bekijks hoor. Doei Mam

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer