Tour deel 2

Zaterdag 28 mei 2011 (Okavango Delta – Maun –Kasane)

Helaas zit onze trip in de Okavango Delta erop. Met een laatste tocht met de mokoro varen we vandaag terug uit de Delta en gaan weer richting Maun. Daar kunnen we douchen en dat is nodig ook! Ik voel me enorm vies en m’n broek kan ik rechtop neerzetten denk ik maar het was het waard. De dagen in de Delta waren een hele belevenis. Niet eens zozeer het zien van de dieren maar vooral het onderdeel zijn van is wat  het voor mij zo bijzonder maakte.

In Maun aangekomen is het dringen bij de douche. Als iedereen schoon is staat de lunch klaar en moeten we weer door. We rijden naar Chobe National Park en daar zien we voor het eerst de grote en bijzondere Baobab bomen. Wat een joekels zeg. ‘s Avonds is het weer erg gezellig. We hebben zelfs gezongen. De sterrenhemel is prachtig en we zien het sterrenbeeld Scorpio en het Zuiderkruis. Het is vandaag nog kouder dan de vorige dagen. Ik denk dat het vriest.

Zondag 29 mei 2011 (Chobe Nat. Park)

Opstaan is vreselijk moeilijk vandaag. Het is zoooo k-k-k-k-koud dat het b-b-b-b-bijna pijn doet als ik me aankleed. Brrrr… Steven zegt het nog nooit zo koud te hebben meegemaakt. Hebben wij weer! Maar ik vind het ook wel wat hebben, deze ontbering. En wat erg geruststellend werkt is dat het binnen een paar uur weer is opgewarmd.

We vertrekken al om zes uur want we moeten erg lang rijden naar Chobe. Daar hebben we om 12.30 uur een game drive. Als we totaal verkleumd in de auto zitten moet ik denken aan mijn slaapzak. Hoe hij daar moederziel  alleen achterin de truck ligt en niet bij mij is om mij te verwarmen. Nee A3, sterk zijn, denk ik nog. Kom op, het wordt zo warm! Na een uur rillen en beven, maar met een prachtige zonsopgang, hoor ik hoe de meiden achter mij in hun slaapzak kruipen. Oh what the hell, ik pak ‘m ook! En zo zit ik dan nu mijn verhaaltje te schrijven. In m’n slaapzak verpakt met handschoenen aan en een muts op. Dan opeens mindert de truck vaart en we kijken met z’n allen waarom. Meestal loopt er dan een koe of geit over de weg. Dit keer niet. Naast de truck staat een olifant. Ja ach ja, waarom ook niet. En dom en blond als ik ben roep ik:”Is that real?”….. Ja uhhhhh sorry hoor, er zijn dagen dat ik dat niet meemaak! ;-) Vervolgens nog twee giraffe langs de weg, wat overstekende apen en nog wat olifanten in de verte. Oh en als klap op de vuurpijl zien we een teek…..in mijn been! Bah. De dierenarts aan boord haalt hem er voor me uit en alles is weer ok.

De gamedrive van vanmiddag door Chobe Nat. Park is bijna niet te beschrijven. Ik doe het even kort en dan moeten jullie de foto’s maar gewoon bekijken. We zien olifanten, zo vreselijk veel….het wordt gewoon bijna vervelend. Oh yeah an elephant. Maar we zien ze ook baden en we zien kleintjes en we zien ze in combinatie met een krokodil en met een nijlpaard. Het kan gewoon niet op. Nou goed, kijk de foto’s maar dus.

Die avond hebben de Amerikaanse zusjes gezorgd voor marshmallows en het is warm vannacht. Heerlijk! En morgen slapen we in een hotel dat naar het schijnt nogal luxe is.

Maandag 30 mei 2011 (Chobe Nat. Park – Victoria Falls Zimbabwe)

Na een heerlijk warme nacht rijden we om 07.00 uur naar de grens van Zimbabwe. Daar aangekomen worden we begroet door een groep bavianen. Het verkrijgen (en betalen) van een visum voor dit land duurt aardig lang. Alles gaat met de hand en er moeten wel 6 velletjes papier worden gestempeld. Bij aankomst in Vic. Falls krijgen we een activiteiten video te zien. Er is hier genoeg te doen om je ‘hard-to-get’ dollars aan uit te geven. Bv. Helikoptervlucht boven de Falls, paardrijden, een ontmoeting met olifanten of wandelen met leeuwen. Drie keer raden wat A3 morgen om 15.15 uur gaat doen? :D Uiteraard heb ik gevraagd hoe het zit met deze leeuwen. Maar het zit goed. Goede zaak en daar geef ik dan ook graag m’n geld aan uit. Verder doe ik niets speciaals hier. Het meeste van de activiteiten heb ik al ergens anders gedaan en zoveel geld heb ik niet meer.

‘s Middags gaan we uiteraard de watervallen bezoeken. De Vic. Falls zijn de hoogste en breedste watervallen ter wereld en, of misschien juist daarom, één van de zeven natuurlijke wereldwonderen. En wat is het dan toch weer leuk en vervelend tegelijk om eigenwijs te zijn. Iedereen koopt poncho’s van de opdringerige verkopers. Van die lange, waar je hele hebben en houwen onder kan. Ik niet natuurlijk. Nee ik heb toch een regenjas? En trouwens, zo nat zal ik toch zeker niet worden? Nou blijkt het waterlevel in mei op z’n top te zijn en dat heb ik geweten ook. Tot op m’n onderbroek en sokken was ik nat…. Ik was gelukkig wel zo slim om een zakje om mijn camera te doen, dus gelukkig hebben we de foto’s nog.

Nat, maar met mooie foto's, gaan we naar het hotel. Dat blijkt een 5-sterren hotel te zijn en is na 7 dagen kamperen een luxe die ik me niet had kunnen bedenken. Een tv op de kamer, een bad in de badkamer, schone lakens, en een theezet apparaat. (sorry, weinig tijd en kan niet op het woord komen!) En tevens is er hier gratis wi-fi en dat betekent dat ik via Viber gratis met mijn liefie kan bellen. JEEE! Het hapert hier en daar maar over het algemeen kunnen we elkaar goed verstaan. En dat is erg fijn want een week zonder contact was best lastig. En niet alleen voor haar. ;-)

's Avonds eten we met de hele groep. Het is het afscheidsdiner. Morgen vertrek ik naar een ander hostel hier in de stad want nog een nacht hier blijven is te duur. De Amerikaanse meiden zie ik misschien donderdag nog. Dan doe ik een tour in Jo'burg naar Soweto en het Apartheidsmuseum. En dat wilden zijn ook nog doen dus we spreken af dat ik hen woensdagavond bel.

Als ik na het eten terugkom op mijn kamer hebben de kamermeisjes mijn bed 'slaap-klaar' gemaakt. En daarbij hebben ze mijn kussen meegenomen. Neeeee! Niet mijn kussen! Dat is het kussen, voor de mensen die al wat langer meelezen, dat ik uit Australië heb meegenomen uit een hostel. Het is vanaf dat moment overal mee naartoe geweest op mijn reizen en ik moet er niet aan denken om het hier te verliezen. Ja hij was vies geworden door die stomme actie van me maar het is m'n maatje en ik kan niet zonder 'm.

De volgende ochtend vraag ik de receptie of ze mijn kussen hebben en er moet gebeld worden. Na een half uur wordt er op de deur geklopt en staan er twee medewerkers voor de deur met een mooie schone kussenzak. Daaruit verschijnt langzaam mijn oude vieze, maar vertrouwde, kussen. Jaaa, we reizen samen verder! :)

Reacties 2

Simone 31-05-2011 15:07

Oh wat heerlijk om te lezen zeg! Alsof ik weer helemaal terug ben... zo koud in de Delta heb ik nooit meegemaakt hoor! Jemig. En wat gaaf dat je zoveel olifanten hebt gezien. De mokoro's, de tenten, de truck... allemaal zo enorm vertrouwd...

Weet je waar je hebt geslapen in Maun, Chobe en VicFalls? Vast plekken die ik ook ken!

Geniet maar lekker verder, ik lees je snel weer!
Simone

mark 01-06-2011 20:30

wifi,viber, iphone,internet,tv, das me stoere zus in the bush.
leuke verhalen zoals altijd ,dikke kus broertje.
P.S doe alsjeblieft voorzichtig en kom veilig thuis uit die zandbak .

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer